★~OrangeCoco

ชะแว้บ....กลับมาแล้วครับ...

หลังจากห่างหายไปนานมาก ๆ เพราะเกิดอาการขี้เกียจซะงั้น...

คราวนี้ก็ขอรวบวันที่สามและสี่รวมกันไปเลยนะฮับ

.

.

คอมเม้นท์ รีเควส...มานะ กันล้นหลามมาก...

＿_ __!!

.

.

วันนี้ผมตกลงกับคุณก้วยว่า ผมจะนอน... (__ __!!)ส่วนคุณก้วยจะไปช๊อปปิ้งกับเจ๊ๆ

ให้กลับมาเจอกันที่ห้องตอน บ่ายสอง...

โอเคเคอะ อีโกะนอนไปจนถึงเที่ยง เพื่อให้ร่างกายพักซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ

ขาเดี้ยง มดลูกพัง ตูดบวม ว่ากันไป....

อยากจะนอนไม่ตื่นสักสองวัน แต่ก็ทำไม่ได้ วันนี้วันสำคัญต้องไปดูอีป๋าที่เคารพรัก... และนัดกับคาโอริจังกิ๊กชาวมาเก๊า อ้าว..ไม่ใช่ละ เพื่อนครับเพื่อน... เค้าชอบยามะพีและกอล์ฟไมค์ กูก็ต้องเอากอล์ฟไมค์ไปเซ่นไหว้กันไป ฝืนใจมาก...

คาโอริคนหัวฟู(มันรู้ว่าเรียกมันหัวฟู กูตายแน่ๆ) แล้วก็อากิคนผมยาวครับ อากิจังชอบคันจานิเอท (เอ๊ะ...นี้กูไปดูป๋า ทำไมมีแต่เพื่อนชาวจอนห์นี่คลับ??) ขอบคุณอากิที่ไปต่อคิวซื้อตั๋วคอนลาร์คให้จนได้บล็อก A

ที่นั่งจะใกล้ขนาดไหนเดี๋ยวมาดูกัน...

แต่เนื่องจาก บ่ายสองแล้ว คุณก้วยยังไม่มา... แม้ว่าคอนเสิร์ตจะเริ่ม สองทุ่ม แต่ตัวกระผมต้องไปต่อแถวซื้อของหน้าคอน ถ้าไม่ไปเร็ว ๆ ก็เกรงว่าจะไม่ได้ของมาบูชาสักการะ

จึงเขียนโน๊ตทิ้งไว้ว่า...ถึงคอนแล้วโทรมาหากูด้วย อยากเห็นหน้าตาโน๊ตที่เขียนไว้ไปดูได้ที่บล็อกพี่หมูแดง ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดก็ลากคาโอริมาด้วย ถึงแล้ว... เอเซีย เวิร์ล เอ็กโป T^T

มาถึง บ่ายสาม ห๊ะ!! นี้คนเหรอ!! เมิงมาต่อกันตั้งแต่ตีห้าหรือเปล่าเนี่ย คิดถูก ถ้ารอคุณก้วยคงไม่ได้ของเป็นแน่ ไอ้ที่ลูกศรชี้นั้นคือ ที่ซื้อของครับ T^T　ไกลแสดดดดดดดดดด.....

ณ โอกาสนี้ ขอขอบคุณคาโอริจากใจจริง มาต่อแถวเป็นเพื่อนนั่งคุยกัน จนถึงคอนเริ่ม... ซึ้งน้ำใจมาก ถ้าไม่ได้คาโอริ ผมคงกลายเป็นแรงงานต่างด้าวในฮ่องกงแน่ ๆ เพราะว่า โทรศัพท์แบตหมดหลังจากที่คุณก้วยโทรมาตอน หกโมงเย็น ว่าถึงฮอล์ลแล้ว แต่เข้ามาไม่ได้เพราะเค้้ากั้นคนไม่ให้ต่อแถวซื้อของแล้ว ซึ่งขณะนั้น ผมยังต่อแถวอยู่สักครึ่งทางอยู่เลย

กรูโกรธสต๊าฟฮ่องกงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.....

ห่วยเอ้ยยยยยยยยยยย.....

ผมจึงไม่สามารถติดต่อใครได้เลย ตอนคอนเริ่มก็ต้องแยกกับคาโอริจัง เพราะคาโอริจังนั่งคนละที่ ถ้าไม่ใช่เพราะพยายามใจจดใจจ่อกับป๋า ไม่ว่าอุปสรรคอะไรผมต้องอดทนมันไปให้ได้ แม้แต่ความกลัวข้างในก็กดมันไว้อย่างที่สุด ไม่งั้นผมคงร้องไห้ตั้งแต่ตอนแยกกับคาโอริจังแน่ ๆ

มีคนคอสเคนจังด้วย น่ารักมาก ๆ เลย >_____<

ซื้อของหน้าคอนเสร็จ เราก็เดินเตร็ดเตร่สักพัก สองทุ่มแล้วเรายังไม่เห็นคนฮ่องกงเดินเข้าฮอล์ล ผมเองก็เริ่มใจเสีย เมิงทำไมใจเย็น เดินกินลมชมวิวกันอยู่วะ ผมตัดสินใจเข้าไปเลยดีกว่า ก็ไปที่ประตูสำหรับเข้าบล็อกเอ โห..สต๊าฟคนที่ตรวจกระเป๋า คือเป็นป้าแม่บ้านอะ แม่บ้านของฮอล์ล ป้าสองคนแม่งก็พูดจีนใส่กรูใหญ่เลย....

เออ... เปรตครับ เมิงคิดว่าคนที่มาดูลาร์คจะมีแต่ประเทศเมิงหรือไงวะ?? มันก็พูดอะไรไม่รู้เกี่ยวกับกระเป๋าผม ผมก็เนียนอังกฤษ What? ฟังไม่รู้เรื่องกันไป เพราะผมแอบเอากล้องเข้าอะ ฮ่า....

มันก็ทำหน้าบึ้งใส่ผม(มารยาททรามมาก) แบบทำไมเมิงฟังไม่รู้เรื่อง มันก็ปล่อยผมไป ผมก็รีบเข้าไปในฮอล์ลอย่างรวดเร็ว

โอ้ว มายก็อด ไพเรท ออฟ แคริบเบี้ยนมาก.... ผมก็ดูเวลาเลตมาประมาณครึ่งชั่วไมงได้

โห เชื่อป่ะ ใจเต้นโครมครมตลอดเวลาเลยอะ สักพักไฟมืดครับ ดนตรีมาแล้วครับ... ชิบหายแล้วครับ... อีโกะจะตายแล้วครับ อย่าบิ้วท์กูครับ คนกรี๊ดกันบ้านแตก...

ไฟส่องม่านสีขาวที่ปิดเวทีไว้ ทำให้เห็นเงาของบุคคลปริศนา สี่คน

(ตอนแรกกลัวจะเป็นมุข เพราะเห็นเงาตัวเท่ากัน ฮ่าๆๆ) เสียงมาแล้วครับ

Get out from the shell　แต่หัวใจกูจะ get out from my chest แล้วครับ ปุ๊ง!!! ระเบิดควัน ผ้าหล่นเปิดเผยให้เห็นบุคคลปริศนา โอ้วววว...

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.... สติไม่มีครับ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดอย่างเดียว

สวยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อุทยานนนนนนนนนน แล้วอีโกะนั้น อยู่ห่างจากนางฟ้าแค่รั้วกัน ช่องว่างประมาณคนกระโดดข้ามได้ และคนข้างหน้าอีกสองคน (แต่ผมอยู่ฝั่งเคนจังนะ)

ออร่อสว่างสไวตรงนั้น คือ นางฟ้าใช่ไหม?

เคนจังน่ารักมากกก เล่นกะคนดูตลอดเวลา หนูได้เห็นเคนจังทำหน้าเหมือนปวดขี้ี้เวลาลีดกีตาร์ของจริงแล้วเคอะ เหมือนในดีวีดีเลย

เคนจังทำไมไม่ไปเข้าห้องน้ำก่อนเล่นคอนเคอะ? (ตุบ...ป๊าบ...แฟนคลับเคนจังฆ่า)

อุทยานร้อง Anata แต่กูร้องไห้เคอะ สวยมาก..... ขนนกของนางฟ้า...

Mune ni itsu no hinimo kakayaku anata ka iru kara.... อุทยานจะอยู่ในใจหนูตลอดไปเคอะ

ถ่ายเทตจังไม่ได้เลย เพราะเทตจังไม่ปลื้ม เทตจังนอยซ์อะไรก็ไม่ร ู้หรือว่าเมื่อวานที่ไปเดินเลดี้มาร์เกต เทตจังหาซื้อหมอนข้างรูปกล้วยแต่มีหน้าเป็นคิตตี้ไม่เจอ แต่หนูไปเดินหนูเห็นมันห้อยขายอยู่นะเคอะ

เทตจังอยู่ในมุมมืด แม้ว่าเทตจังจะใส่กางเกงสีชมพูบานเย็นขาเดฟที่ตอนแรกหนูนึกว่าเป็นเลกกิ้งเพราะมันฟิตมาก

เทตจังแจกกล้วยแค่สองใบด้วย ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ แต่ไม่เป็นไีรเคอะ หนูได้เห็นเทตจังกระโดดเด้งตูดถอยหลัง แล้วก็อ้าปากเล่นเบส หมุนเป็นวงกลมเหมือนปั่นจิ้งหรีดก็พอใจแล้วค่ะ แม้จะขาดท่าอ้าปากกางขากระโดดตบก็ตาม

แต่ว่าทำไม กูถึงเห็นอีลุง(ไฮด์)ส่ายตูด ส่งจูบ ขยิบตา ลูบตัวเอง ไม่พลาดทุกอิริยาบทเลยวะคับ...

ยุกกี้ ตัวจริงหล่อมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.... โอ้ย ตีกลองสุดยอด หนักแน่น ท่าตีก็เท่ ใครบอกว่ายุกกี้ผอมไม่จริง หุ่นเท่มาก...

สรุปโดยรวม พวกเมิงอายุจะสี่สิบกันแล้วจริง ๆ เหรอ?

ไฮด์ สวยกว่าที่เห็น ที่กูคิด ตัวจริงสวยแบบเมิงต้องไม่ใช่คน ขาเล็ก ร่างบาง หน้าเรียวสวย ผิวขาวเด้ง ตาสวยมาก ผมตรงทิ้งตัวสวยงาม โอ้ว... มายแองเจิ้ล

เทตจัง หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก นิ่งมากกกกกกกก เทตจัง look cool　สุขุมปนนอยซ์ ดูเป็นผู้ชายที่เหมาะแก่การฝากชีวิต (แหม...แต่งงาน มีเมียเด็กก็เงี้ย)

เคนจัง จะหล่อกว่านี้ ถ้าำไปตัดผม เสกโลโซ่ไปหน่อย แต่นิสัย เป็นกันเอง เล่นกับคนดู ไม่ถือตัว บ้า ๆ บ๊อง ๆ น่ารัก ๆ เคนจังเอาไป พันเปอร์เซนต์

ยุกกี้ หล่อโคตรรรรรรรรรรรรรรรรร เท่มากกกกกกกกกกกกกกกกก ตีกลองได้เท่และเทพมาก ๆ ยิ้มน่ารัก เป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเลย น่าจะเรียกได้ว่า Charmimg เลยอะ

.

.

อย่ามาถามว่าลาร์คเล่นเพลงอะไรไปบ้าง จำไม่ได้ เหมือนตัวเองไปสวรรค์มา พอกลับมาบนพื้นโลกก็สูญเสียความทรงจำ

บ้าหลังคอนจบ... (ในที่สุดเราก็หากันจนเจอ...มหัศจจรย์แห่งร๊ากกก...อ้วก)

กลับห้องพักนอน พร้อมน้ำตา เราจะไม่เล่าเรื่องน็อยซ์ ๆ หลายเรื่อง ทั้งการที่นิสัยการดูคอนเสิร์ตของคนฮ่องกงแย่มาก กูจะไม่มาดูคอนที่ฮ่องกงอีกแล้ว มีอย่างที่ไหน เพลงที่คนดูควรจะเล่นกับลาร์ค เช่น Link คนฮ่องกงทำไม่เป็น แอบเห็นใจป๋าที่วิ่งบิ้วท์คนดูมากกว่าปกติ ไล่คนเข้าฮอลล์ก็ช้า ทำให้เราได้ดูคอนแค่ 1ชั่วโมงครึ่ง ไม่มีอังกอร ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุให้อีป้า(เทตสึ)นอยซ์เพราะเทตจังคือ เพอร์เฟคแมน

กูโกรธมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก......

คอนนี้ ขอขนานนามว่า"อีป้าไม่ปลื้ม" ฮ่าๆๆๆ

และอีกหลาย ๆ เรื่อง ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่ กรูโดนทิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง __!!__

.

.

วันรุ่งขึ้นเราก็เตรียมตัวกลับไทย แต่ก่อนหน้านั้น เราก็ยังมีโปรแกรมเที่ยวอยู่ และโปรแกรมสำคัญคือ ต้องไปพบคู่หมั้น(???) มานะซังนั้นเอง กร๊ากกกกกกก

มื้อเช้า ติ่มซ่ำฮ่องกง ที่รสชาติธรรมดามาก...

เจ้ ๆ และพวกกระผม เลยตัดสินใจไปแดกข้าวที่ร้านอาป๊าต่อ ซึ่งผมก็ได้กิติศัพท์ความอร่อยของร้านอาป๊าและวีรกรรมของอามานะ เด็กเสริฟ์ร้านอาป๊ามาตั้งหลายวันเลย ได้ฤกษ์....

อาป๊า อากิยามะ จาง ของพวกเรา ทำกับข้าวอร่อยมาก....

(ปล.พวกผมไม่รู้ชื่อนะครับ อาป๊า มานะ และอื่น ๆ มันเป็นชื่อที่เราคิดเรียกกันเอง ฮ่า...)

น้องชูใจ ที่ช่วยเอาจานมาเสริ์ฟ

มันมาแล้วครับ... ดูหน้าเจ๊ ๆ สิครับ...

แต่น...แต้่น....แต้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน.....

"มานะ" มันมารับออเดิร์ฟแล้วครับ...

โอโห้... เมิงโดนใจอีโกะมาก... เมกาเนะ กรี๊ดดดดดดดด.... น่ารัก มาคอสอินุอิเต๊อะ

คราวก่อนที่เจ้ ๆ มาทานเล่าว่า อามานะ...สื่อสารภาษาอังกฤษได้ดีเยี่ยมมาก... ตอนแรกที่มันมาเสิร์ฟ มันมั่นใจมาก เมื่อเห็นชามตอเสี่ยะหมีที่มันถือมาเสิร์ฟมีควันร้อน ๆ มันหวังดีครับ พ่นภาษาอังกฤษบอกพวกเจ้ว่า

"Very hot" เออ...ขอบใจนะ แต่กูรู้แล้วว่ามันร้อน.... โอ้ อีร้านนี้เด็กเสิร์ฟพูดอังกฤษได้ แต่มันหลอกเราให้ตายใจครับ และหลังจากนั้มันก็พูดอังกฤษไม่ได้เลย นอกจาก เวรี่ ฮอท

เปรตตตตตตตตตตตตตตตต....

แถมลืมเสี่ยวหลงเปาของเจ้ ๆ ที่สั่งกันไปสามชาติ ทำให้เจ้ ๆ ต้องนั่งรอและสุดท้ายก็ไม่ได้กิน

และแล้ว...มานะมีจริง วันนี้อีโกะได้ประสบตรง ๆ

" we want เสี่ยวหลงเปา Four set"　คือจะเอาเสี่ยวหลงเปา สี่ชุด

หน้าตาเสี่ยวหลงเปา....

" No, Five" อีมานะ มันตอบกลับทันที ไฟว์ เอ๊ะ...พี่ ๆ เริ่มนอยซ์ กูจะกินสี่ เมิงจะให้กูกินห้า...

ไอ วอนท์ โฟร์อะ โฟร์.... มานะเริ่มงง มันก็พยายาม ไฟว์ ไฟว์ พวกเราเริ่มเกทในตัวมานะ...

คือ... มันคิดว่าเราจะกินสี่ลูก แต่หนึ่งเข่งมันมีห้าลูก มันก็พยายาม ไฟว์ ไฟว์

ไอ้แว่นสมองสุกรเอ้ย.....................................

"โอ้ยย กูจะเอาโฟว์เข่งอะ เข่งงงง" พี่หมูแดงถึงกับผรุสวาท เลยจัดการควักกระดาษกระดาษ ปากกาขึ้นมาวาดรูป

วาดอย่างนี้จริง ๆ ไม่อิงนิยาย อีมานะ มันเหวอไปสักพัก เหมือนมันเสียเซล์ฟ หมดความมั่นใจในภาษาอังกฤษ เพราะมันไม่พูดกับพวกเราอีกเลย ฮ่า..... ตอนมาเก็บโต๊ะ มันค่อย ๆ เอื้อมมือมาเก็บชามอย่างหวาดกลัว

ตอเสี่ยะหมี่ และไก่แช่เหล้า ขอบคุณวิบูลย์กิจ ที่แปลอากิยามะ จางได้อย่างถูกต้อง และขอบคุณพี่หมูแดงที่ยังจำชื่ออาหารในอากิยามะ จางได้... ทำให้เราไม่อดตาย

กินเสร็จ เอากระเป๋าไปฝากไว้เช็คอินขึ้นเครื่องก่อน แล้วก็ออกมาช็อปต่อ...ขอบคุณเจ้ ๆ ที่ช่วยออกค่ารถไฟให้ T_____T

รั่วที่ สถานี คอสเวย์เบย์ ใต้ดินที่นี้ สถานนี้จะมีผนังสีไม่เหมือนกัน ที่คอสเวย์เป็นสีม่วง ถูกใจอีโกะยิ่งนัก

กระบอกข้าวหลามนั้น คือ โปสเตอร์ลาร์ค

กูชอบป้ายนี้มาก Respect Mother เคารพแม่กันด้วยนะทุกคนนนน

สนามบินก่อนกลับ

กรี๊ดดดดดดดดด ประทับใจพนักงานเซเว่นสาขา สนามบินฮ่องกงมาก... บุคคลที่หน้าตาดีที่สุดในฮ่องกงและไม่ใช่ไทป์เมกาเนะ ดูเอาเอง..

ใครไปฮ่องกงอย่าลืมแวะไปหา ทอมมี่นะ ฮ่า...

จบแล้ว ทริปฮ่องกง สุดโหด มันส์ ฮาของผม... ขอบคุณที่ติดตามอ่านน้า....

รักนะ...มานะ

ฮ่า ๆๆๆๆ

 ขอบคุณพี่หมูแดง พี่วี พี่ลูน่าและพี่ตูน ที่ดูแลโกะและคอยห่วงใยอีกครั้งฮับ....